Nanette Falk-Auerbach (ur. 10 marca 1835 w Hamburgu, zm. 19 maja 1928 w Gdańsku) – światowej sławy pianistka niemiecka żydowskiego pochodzenia, uczennica Clary Schumann.
Życiorys Już jako dziecko uczyła się gry na pianinie. Kształciła się pod okiem u pianisty Jacoba Schmitta (1796–1853) oraz (wraz z Johannesem Brahmsem) u Eduarda Marxsena (1806–1887). W wieku 7 lat zaczęła koncertować w Hamburgu. Na podstawie m.in. jej przypadku powstał tekst "Allgemeine Wiener Musikzeitung" na temat muzycznego wykorzystywania dzieci. W 1847 Nanette została polecona Clarze Schumann z Drezna. Przybyła do miasta we wrześniu. Opuściła je w wyniku Wiosny Ludów, przenosząc się do Düsseldorfu, gdzie przebywała jej siostra Marianne. Koncertowała, grając m.in. Bacha. W prasie pojawiły się antysemickie teksty, według których była bardzo brzydką Żydówką, ale zdolną i pracowitą dziewczyną (…). Jednak nie była na tyle uzdolniona, by widzowie zapomnieli o jej nieatrakcyjnym, typowo żydowskim wyglądzie. Niemniej Schumann przepowiadała uczennicy wielką sławę.