W 1855 Nanette odwiedziła Ferenca Liszta w Weimarze. Jej kariera nabrała rozpędu. Była ceniona jako interpretatorka dzieł Beethovena i Bacha. Występowała m.in. w Hamburgu, Wiedniu, Szczecinie, Gdańsku i Królewcu. W 1858 przeniosła się do Paryża, gdzie grała najpierw prywatnie, potem w Pleyel Hall. Brała udział w wieczorach fortepianowych, bywała w domu Gioachino Rossiniego, który poświęcił jej kilka kompozycji, i poznała Richarda Wagnera. W 1864 zamieszkała w Berlinie i pracowała jako nauczycielka fortepianu.
W 1867 wyjechała do Baltimore w USA, gdzie mieszkała jej siostra Marianne z rodziną. Nanette koncertowała na wschodnim wybrzeżu. W latach 1871–1883 uczyła gry na fortepianie w konserwatorium muzycznym Peabody Institute of The Johns Hopkins University w Mount Vernon w Baltimore. Zainicjowała piątkowe popołudniowe koncerty dla kobiet, na które mogły przychodzić samodzielnie, bez eskorty mężczyzn.
W 1867 wyszła za mąż za pochodzącego z Gdańska Josepha Auerbacha, zegarmistrza, bibliotekarza i antykwariusza, syna rabina. Nie wiadomo, czy poznała go w Ameryce, czy jeszcze przed wyjazdem. Urodziła troje dzieci i poświęciła się pracy w domu. Około 1883 przeprowadziła się z rodziną do Gdańska. Mieszkała najpierw przy Langgarten 52 (dziś ul. Długie Ogrody), a po śmierci męża przy Straussgasse 2 (dziś ul.