W środowisku polskim i w urzędowych dokumentach (np. świadectwa szkolne) zarówno Ida, jak jej córka Ruth, przedstawiały się jako chrześcijanki. W środowisku żydowskim Gliksztejn używała danych sprzed 1939. Prowadziła podwójne życie.
Fałszywymi danymi posługiwały się aż do wyjazdu z Polski, co nastąpiło w kwietniu 1957. Wyemigrowała do Izraela, zabierając obie córki. Pracowała w księgowości Irgun Imahot Owdot (Związku Pracujących Matek) przy federacji związków zawodowych Histadrut w Tel Awiwie, potem w Instytucie Jad Waszem w Jerozolimie, gdzie spisywała relacje ocalałych z Zagłady. W latach 60. XX w. była też kierowniczką biura w Związku Byłych Więźniów Obozów Koncentracyjnych w Hajfie.
Jej trzecim mężem był Awraham Jarkoni. Zamieszkali w Kefar Chasidim.
W latach 60. XX w. spisała 3 kolejne obszerne relacje, przechowywane w archiwach Instytutu Jad Waszem w Jerozolimie oraz Państwowego Muzeum na Majdanku. Pomiędzy relacjami a wcześniejszym pamiętnikiem występują różnice. Wydarzenia opisała w co najmniej 7 wersjach. Wszystkie teksty, uzupełnione innymi materiałami, m.in. zdjęciami od rodziny, stały się podstawą wydanego nakładem Ośrodka „Brama Grodzka – Teatr NN” w 2007 pamiętnika. Ukazał się jako Pamiętnik z czasów wojny. Lublin, wrzesień 1939 – styczeń 1943.