25 listopada 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dywizjonie Żandarmerii Wojskowej Nr 2, a jego oddziałem macierzystym był 16 Pułk Piechoty w Tarnowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 191. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 16 pp. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 81 Pułku Piechoty w Grodnie. W 1923 był komendantem Kadry Batalionu Zapasowego 81 pp. 31 marca 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 80. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przydzielony z macierzystego pułku do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko pełniącego obowiązki szefa Oddziału Ogólnego. W październiku 1926 został przeniesiony do 63 Pułku Piechoty w Toruniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 42 Pułku Piechoty w Białymstoku na stanowisku dowódcy pułku. W sierpniu 1931 został przeniesiony do Komendy Placu Wilno na stanowisko komendanta. Od 1932 był komendantem miasta Wilna. Z dniem 30 września 1935 został przeniesiony w stan spoczynku.