Strój kobiecy Nakrycie głowy Panny przez cały rok chodziły z odkrytymi głowami. Kobiety zamężne mocowały na głowach chamełkę (obręcz wykonaną np. z okręconego szmatką grubego drutu), na której następnie upinano zaplecione w dwa warkocze włosy. Te układano na czubku głowy – w cubę. Na tak przygotowaną fryzurę zakładano zasłaniający ją czepek z charakterystycznym zębem na czole wykonywany przeważnie z atłasu, tybetu, a niekiedy brokatu. Na czepkach zawiązywano wzorzyste tybetki, chusty delinowe lub śtofowe (wykonane z cienkiej wełenki), bądź też białe – muślinowe. Małe wiązano pod brodą, większe zaś krzyżowano na piersi i wiązano na plecach.
mały|Strój kobiecy składający się z koszuli, sukni (kanafoski i kabotka) oraz zapaski Koszula Noszono białe sięgające pasa lniane koszule o kroju bezprzyramkowym marszczonym. Szyto je z dwóch oddzielnych tkanin – przód i tył wytwarzano z gładkiego samodziału tkanego splotem płóciennym, podczas gdy rękawy ozdabiano wrabianymi paskami (Trybsz) albo naszywanymi fabrycznymi taśmami (Kacwin) – przeważnie koloru czerwonego. Długie i szerokie rękawy marszczono przy mankietach i wykańczano koronką wykonaną fabrycznie (śtykuwanie) bądź ręcznie szydełkiem (hekluwanie). Koszula miała rozcięcie do połowy przodu ułatwiające wkładanie jej przez głowę.