Pod szyją była marszczona – by zebrać materiał z ramion – i zakończona obszewką. W przypadku koszul z krótkimi bufiastymi rękawami rękawy te przewiązywano powyżej łokci czerwonymi wstążkami.
Nowsze koszule wykonane były z cienkiego płótna bez pasów na rękawach, za to z kołnierzem-stójką wykończonym krezą bądź pasami czerwonego haftu tkackiego.
Spódnica Podstawowym typem spódnicy była kanafoska (kanafaska). Szyto ją z czerwonego bawełniano-lnianego samodziału, kanafasu, tkanego w cienkie pionowe prążki – białe, czarne lub niebieskie (szerokość materiału stanowiła długość stroju). W zależności od ich koloru spódnica określana jako bioło (biała), miysano (mieszana) lub cyńcowo (tęczowa). Układano ją w talii w taki sposób, by prążki wypadały w środek fałd, dzięki czemu spódnica sprawiała wrażenie czerwonej. W części zasłanianej zapaską wszywano przodek z tańszego płótna lnianego. Pod wierzchnią część stroju zakładano zwykle trzy wykrochmalone spodniki (halki) z płótna samodziałowego – najbliższa ciału miała około 2 m szerokości, dwie kolejne były szersze, ok. 3 m. Po doszyciu do spódnicy gorsetu, strój ten nazywano suknią.