W późniejszym okresie (początek XX wieku) do szycia spódnic korzystano także z innych materiałów, w szczególności z wełny, adamaszku (biały odświętny kidel gradowy) czy atłasu. Po I wojnie światowej w okolicy Trybsza zaczęto nosić spódnice z ciemnego kwiecistego tybetu, zaś wokół Kacwina z gładkiego śtofu (śtofki) i kretonu (kartunki lub kartonki).
W okresie postu i żałoby noszono suknie szyte z tłoczonego samodziału farbowanego na ciemne kolory – czarny lub granatowy.
Zapaska Na spódnice bądź suknie zakładano bardzo szerokie zapaski, przeważnie z szafirowego perkalu; pod koniec XIX wieku stosowano już znacznie węższe, wytwarzane z jednej szerokości materiału. W typie kacwińskim tradycyjnie były one białe (u panien) oraz czarne, z alpaki (orlijonu, u starszych kobiet). W okolicach Trybsza ich kolor nie był związany z wiekiem kobiety. Zapaskę wykańczano elementami w tym samym kolorze – bądź to ząbkami (cipkami), bądź też fabryczną taśmą. U góry wszyta była w obujek.
Gorset Kobiety nosiły dwa rodzaje gorsetu: odświętne kabotki (lub kabatki) i lajbiki (lub lejbiki) stanowiące raczej element stroju codziennego. Oba mogły być doszywane do spódnicy lub noszone oddzielnie.