Kabotki szyto najczęściej z czerwonej jangliji, niekiedy także z brokatu lub tybetu. Miały przody cięte razem z częścią prostych pleców. Przy dekolcie wykończone były charakterystycznym trójkątnym wcięciem – szczytkiem. Zapinano je na haftki. Krawędzie obszywano matową aksamitką lub złotą taśmą (w Trybszu także zieloną).
Lajbiki były wyraźnie krótsze, z owalnym dekoltem, zapinane na guziczki. Miały proste plecy pasowane łukowatymi cięciami i przody krojone z częścią pleców. Szyto je z sukna, wzorzystego tybetu, delinu bądź aksamitu (barsianu). Przystrajano je przy pomocy kolorowego sznurka ułożonego wzdłuż brzegów stroju w tzw. mirwę lub gadzik (lajbiki sznurowane). Czarne gładkie tkaniny przystrajano sznurkiem białym lub szafirowym, zielone – czerwonym. Popularne były także lajbiki czerwone czy wielokolorowe, te ostatnie szczególnie w Trybszu. Dolny pas materiału układano w drobne fałdki w formie kaletek (rzadsze z przodu i gęstsze z tyłu).