Dodatkowym impulsem do buntu były manifestacje o charakterze religijno-patriotycznym odbywające się w całym Królestwie Kongresowym, które poprzedzały powstanie styczniowe.
Przebieg Wśród głównych inicjatorów buntu, byli m.in. majstrowie tkaccy: Juliusz Heinzel, Fryderyk Eisenbraun, Ernest Kindermann, Alojzy Balie, Edward Hentschel, Seweryn Liesel. Protestujący w ciągu 2 dni zniszczyli dom dra Adolfa Wolberga, który pomagał sprowadzać maszyny tkackie łódzkim fabrykantom, a także występował w sądzie przeciwko znachorom, u których leczyli się tkacze. Ponadto zniszczono maszyny w fabrykach Abrahama Prussaka oraz Karola Scheiblera. Ofiarami protestów stali się pracownicy Adolfa Wolberga oraz robotnicy z napadniętych fabryk, którzy zostali pobici. Bunt został spacyfikowany przez sprowadzonych przez prezydenta Łodzi Franciszka Traegera żołnierzy Imperium Rosyjskiego z garnizonu w Łęczycy w liczbie 50 kozaków oraz 350 strzelców. W areszcie osadzono 41 tkaczy, 22 ostatecznie zaś osadzono w więzieniu w Łęczycy.
Tkacze planowali również zaatakować fabrykę na Mani. Ponadto planowano również strącenie carskich orłów z ratusza i zastąpienie ich polskim godłem.