Skrzydło na większej powierzchni jest zaczernione, przy czym zaczernienie to obejmuje również wierzchołki komórek radialnej i dyskoidalnej, co odróżnia ten gatunek od drogosza żałobnego. Odwłok ma tylne krawędzie tergitów z wąskimi przepaskami białymi, z wyjątkiem tergitu piątego, który ma na tylnym brzegu rozszerzającą się ku bokom przepaskę żółtawą.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla pobrzeża lasów, murawy kserotermiczne i murawy psammofilne. Osobniki dorosłe latają od czerwca do sierpnia. Odwiedzają kwiaty celem żerowania na nektarze i pyłku. Larwy wykazują nadpasożytnictwo. Są one parazytoidami błonkówek z rodziny gąsienicznikowatych oraz muchówek z rodziny rączycowatych, które same są parazytoidami gąsienic motyli.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Francji, Belgii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Malty, Danii, Norwegii, Finlandii, Estonii, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Ukrainy, Chorwacji oraz europejskiej części Rosji. Dalej na wschód występuje od Azji Zachodniej po Chiny.
Przypisy
Kategoria:Bujankowate Kategoria:Muchówki Europy Kategoria:Muchówki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza