Lawrence Parsons, 4. hrabia Rosse, zdecydował o rozebraniu konstrukcji. Główne lustro wysłał do Muzeum Nauki w Londynie, gdzie jest eksponowane.
Teleskop odbudowano w latach 90. XX w. wyposażając w nowoczesny napęd, sterowanie cyfrowe i aluminiowe lustro, ale zachowując oryginalny układ i wiele zachowanych elementów konstrukcji.
Na pamiątkę „Lewiatana z Parsonstown” nazwano planetoidę pasa głównego (8813) Leviathan.
Obserwacje Teleskop dawał efektywne powiększenia rzędu 800–1000 razy. Jego rozdzielczość okazała się zbyt niska, by wyróżnić pojedyncze gwiazdy w „mgławicach” – co nie pozwoliło rozstrzygnąć czy owe mgliste, rozmyte obiekty są niezwykle oddalonymi skupiskami gwiazd czy też bliższymi chmurami gazu. Najważniejszym odkryciem dokonanym za jego pośrednictwem była spiralna struktura niektórych „mgławic” (czyli galaktyk spiralnych). Za jego pomocą udało się też przeprowadzić obserwacje gromad gwiazd, wykonać eksperymentalne zdjęcia Księżyca, a także zmierzyć jego temperaturę.