dodatkowa, niewielka przekładnia, kontrolowana przez obserwatora zapewniała precyzyjną kontrolę drobnych ruchów. Tor wmurowany był we wschodni z masywnych murów podtrzymujących całą konstrukcję. Te ściany nośne, flankujące tubus po wschodniej i zachodniej stronie miały 17,07 m (56 stóp) wysokości i 22 m (72 stopy) długości, oddalone były 7,32 m (24 stopy) od siebie, ustawione tak, by tubus wycelowany był na południe. Odległość ścian od siebie pozwalała na śledzenie nieba w azymutalnym zakresie ok. 15°.
Teleskop miał układ newtonowski z okularem po zachodniej stronie, na której to ścianie były trzy drewniane galerie umożliwiające dostęp do instrumentu na różnych wysokościach uniesienia tubusu. Przy odpowiednim ustawieniu lustra głównego mógł też pracować w układzie Herschela. Efektywna apertura równa była średnicy zwierciadła, a ogniskowa wynosiła 16,15 m (53 stopy). W 1869 instrument wyposażono w napęd zegarowy. Budowa instrumentu kosztowała Parsonsa ok. 12 tys. funtów.
W 1908 mury podtrzymujące były nadmiernie zniszczone przez wilgoć, by zapewnić całej konstrukcji bezpieczeństwo;