W 1765 roku budynek został przejęty przez pruskie władze i otworzono w nim filię berlińskiego Królewskiego Banku Pruskiego (Königliche Bank). Bank mieścił się na parterze do 1846 roku i zajmował trzy wielkie pomieszczenia, w skład których wchodziły: sala operacyjna, główny kantor, sala depozytów i sala dyskontowa. Na wyższych kondygnacjach nadal funkcjonował Konwikt. W 1790 roku konwiktorzy pochodzenia szlacheckiego, za sprawą Fryderyka II Wielkiego, otrzymali przywilej noszenia specjalnego umundurowania; pobierali oni również lekcje tańca, jazdy konnej i fechtunku, a od początku XIX wieku lekcji języków obcych. W ten sposób konwikt stał się internatem dla szlachetnie urodzonych; jednym z wychowanków był poeta Joseph von Eichendorff.
W 1810 roku, w wyniku sekularyzacji, konwikt zaprzestał działalności. W roku 1811 górne pomieszczenia zaadaptowano na mieszkania służbowe dla nauczycieli Śląskiego Uniwersytetu imienia Fryderyka Wilhelma. W budynku mieszkał m.in. profesor fizyki i filozofii Heinrich Steffens, który w 1813 roku z okien gmachu wygłosił patriotyczną odezwę do narodu wzywającą do udziału w wojnie wyzwoleńczej przeciwko Francji. Od tego wydarzenia konwikt nazywany był domem Steffensa.