Po 1811 roku, na II piętrze, mieszkał profesor mineralogii Karl Georg von Raumer, który zgromadził bogatą kolekcję minerałów z całego świata. W 1815 roku władze uczelni, za jego staraniem, przeznaczyły pięć pomieszczeń budynku dla Gabinetu Mineralogicznego(red. nacz.) Andrzej Grodzicki „Historia nauk geologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim, 1811-2003” Acta Universitatis Wratislaviensis, Tom 2550, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2003, s. 15.. Od 1930 roku w budynku znajdowały się sale wykładowe i pomieszczenia dydaktyczne uniwersytetu, m.in. Instytutu Antropologii, a od 1932 Instytutu Psychologii.
Opis architektoniczny Czteroskrzydłowy, trzykondygnacyjny budynek został wzniesiony na planie nieregularnego czworoboku z przybudówką w narożniku południowo-wschodnim i z wewnętrznym trapezowym dziedzińcem. Skrzydła zachodnie, południowe i wschodnie są dwutraktowe z korytarzem od strony dziedzińca; skrzydło wschodnie jest jednotraktowe i ma formę łącznika. Część północna i zachodnia jest podpiwniczona. Budynek nakryty jest dwu- i trzyspadowym dachem.