pilastry łączą dwie górne kondygnacje z parterem. Pozostałe osie, na drugiej i trzeciej kondygnacji, zostały od siebie oddzielone płycinami o wykrojowym kształcie, mniejszą w górnej części, większą w dolnej. Parter ozdobiony jest boniowaniem. W drugiej osi od wschodu znajduje się otwór drzwiowy prowadzący do piwnicy. W dachu tej części budynku znajdują się dwa okna połaciowe.
Elewacja wschodnia również jest ośmioosiowa, trzykondygnacyjna, ale już bez podziałów architektonicznych. Na dachu skrzydła wschodniego znajdowała się sygnaturka zegarowa zakończoną gałką z imieniem św. Józefa otoczonym glorią. Elewacja południowa jest widoczna tylko częściowo i jest pięcioosiowa z prostokątnymi oknami.
W części dziedzińca wszystkie skrzydła budynku były ze sobą skomunikowane za pomocą otwartych arkadowo-filarowych krużganków (obecnie oszklonych), zabezpieczonych kutymi żelaznymi balustradami wykonanymi w 1751 roku. Pośrodku dziedzińca znajdowała się studnia, a od 1930 roku na jej miejsce ustawiono XVIII-wieczną rzeźbę św. Łucji z Syrakuz dłuta Johanna Albrechta Siegwitza.