Utalentowana 12-latka po raz pierwszy na scenie pojawiła się 6 listopada 1834, tańcząc niewielką partię w balecie Apollo i Midas w choreografii Maurice’a Piona. Od tej pory często występowała w uczniowskich przedstawieniach na scenie ówczesnego Teatru Rozmaitości (dzisiejszy Teatr Narodowy). Przykładowo, 2 czerwca 1836 zatańczyła tam rolę Anetki w Fletrowersie zaczarowanym, a 27 lutego 1837 partię Gracji w Gabinecie figur mechanicznych – w baletach opracowanych przez Piona dla potrzeb uczniów szkoły według dawnych choreografii Fortunata Bernardellego. Wystąpiła też w Kaliszu podczas spotkania cesarza Mikołaja I z królem Fryderykiem Wilhelmem III we wrześniu 1835.
Pierwsza polska Syfida Jako zawodowa tancerka zadebiutowała 17 lutego 1839, wcielając się – jako pierwsza Polka – w rolę tytułową w Sylfidzie, którą wystawił wówczas Maurice Pion, wzorując się na paryskim oryginale choreograficznym Filippa Taglioniego. Jej debiut w tej partii, w tak młodym wieku, został przyjęty w Warszawie z entuzjazmem, co przyniosło jej od razu pozycję solistki i uczyniło z niej ulubienicę warszawskiej widowni. Wiemy o tym m.in.