od krytyka teatralnego tamtych czasów, właściciela "Gazety Warszawskiej", Antoniego Lesznowskiego, który w swoich felietonach poświęcił jej wiele miejsca.

Oto próbka jego oceny talentu Karoliny (1841): Główną ozdobą tego baletu jest rola Sylfidy. Od lat dwóch przeszło występuje w niej młoda, pełna talentu tancerka, panna Wendt. Przypominamy sobie jej pierwsze wystąpienie tak chlubne, i które zapowiadało świetniejsze jeszcze nadzieje. Te nadzieje dziś się ziściły. Przed dwoma laty panna Wendt była prawie dzieckiem, a jednak już wtenczas potrafiła szczęśliwie zwalczyć wszystkie trudności tańca i gry tej roli, już wtenczas na powszechne zasłużyła pochwały. Od tej epoki, w miarę rozwijania się fizycznych władz panny Wendt, i talent jej coraz bardziej się wykształcał, rozwijał, co dzień świeżych nabierał powabów i wdzięków. Taniec panny Wendt ma sobie coś powietrznego. Nie wiemy, co w nim podziwiać, czy tę lekkość, która zdaje się unosić ją w powietrzu, czy wdzięk, tę gracje, która jest rozlana w każdym jej ruchu, w każdym geście. W "Sylfidzie", aby całość była zupełna, potrzeba żeby tancerka była także aktorką mimiczną. I w tym punkcie panna Wendt zadosyć czyni wszelkim wymaganiom. Gra jej mimiczna jest pełna prawdy i czucia.