W tym czasie Malta była zamieszkana głównie przez muzułmanów, którzy w połowie XI wieku zasilili wyludnioną wyspę po ataku Aghlabidów w 870 roku.

Dzień po przybyciu na wyspę Malta, Roger I i jego armia pomaszerowali do stolicy Mediny, dokonując jej oblężenia. Władca miasta i jego mieszkańcy mieli być przerażeni widokiem najeźdźczej armii i poprosili o spotkanie z normandzkim hrabią w celu omówienia warunków pokoju. Uwolnili wszystkich chrześcijańskich jeńców, a Normanom przekazali konie, muły, całą posiadaną broń i pewną sumę pieniędzy. Zgodzili się również złożyć Rogerowi I przysięgę lojalności i płacić coroczną daninę. Wracając na Sycylię, Normanowie po drodze najechali i złupili Gozo, drugą z maltańskich wysp.

We współczesnej historiografii inwazja normańska jest postrzegana przez niektórych autorów jako niewiele więcej niż razzia (rajd, najazd), a nie jako próba rozpoczęcia trwałej okupacji wysp.