Bezsilność rządu doprowadziła do faktycznego rozpadu kraju, podczas gdy kliki w Armii Pekinu domagały się autonomii prowincji i ścierały się ze sobą nawzajem. Tak rozpoczęła się Era militarystów: dekada zdecentralizowanych walk o władzę i przedłużającego się konfliktu wewnętrznego.

Kuomintang pod przywództwem Sun Jat-sena wielokrotnie próbował ustanowić jednolity rząd krajowy w Kantonie. Po zdobyciu Kantonu po raz trzeci w 1923 roku, partia ustanowiła wreszcie rząd konkurencyjny wobec rządu pekińskiego w ramach przygotowań do kampanii zjednoczenia Chin. W 1924 roku Kuomintang zawarł sojusz z nowo powstałą Komunistyczną Partią Chin, co było wymogiem rządu radzieckiego, koniecznym do spełnienia, aby uzyskać wsparcie od tego państwa. Generał Czang Kaj-szek, który został przewodniczącym Kuomintangu po śmierci Sun Jat-sena i późniejszej walce o władzę w 1925 roku, rozpoczął rok później ekspedycję północną, aby obalić rząd pekiński. W 1927 roku Czang Kaj-szek przeniósł nacjonalistyczny rząd do Nankinu i przeprowadził czystki w Komunistycznej Partii Chin, zaczynając od masakry w Szanghaju. To ostatnie wydarzenie zmusiło komunistów i lewicowe skrzydło Kuomintangu do wywołania zbrojnej rebelii, co oznaczało początek chińskiej wojny domowej i ustanowienie konkurencyjnego rządu nacjonalistycznego w Wuhan pod wodzą Wang Jingweia.