Walka z Japończykami w Chinach trwała do kapitulacji Japonii pod koniec II wojny światowej w 1945 roku; następnie Chiny odzyskały kontrolę nad Tajwanem i Peskadorami.

Wkrótce potem wojna domowa pomiędzy Kuomintangiem i komunistami została wznowiona, co doprowadziło do ustanowienia Konstytucji Republiki Chińskiej z 1946 roku, która zastąpiła ustawę zasadniczą z 1928 roku jako podstawowe źródło prawa Republiki. Trzy lata później, w 1949 roku, zbliżając się do zwycięstwa w wojnie domowej, Komunistyczna Partia Chin ustanowiła Chińską Republikę Ludową ze stolicą w Pekinie, a kierowany przez Kuomintang rząd kilkakrotnie przenosił swoją stolicę, najpierw z Nankinu do Kantonu, następnie do Chongqingu, potem do Chengdu i ostatecznie na Tajwan. Komunistyczna Partia Chin wyszła z walk wewnętrznych zwycięsko i wypędziła rząd Republiki Chińskiej oraz Kuomintang z Chin kontynentalnych. Rząd nacjonalistyczny stracił później kontrolę nad Hajnanem w 1950 roku oraz wyspami Dachen w 1955 roku. Utrzymał jednak kontrolę nad Tajwanem i innymi mniejszymi wyspami.

Republika Chińska była członkiem założycielem Ligi Narodów, a później Organizacji Narodów Zjednoczonych (w tym jej Rady Bezpieczeństwa), gdzie utrzymywała się aż do 1971 roku, kiedy to Chińska Republika Ludowa przejęła jej miejsce. Była także członkiem Światowego Związku Pocztowego i Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

Przypisy

Kategoria:Historia Chin