Popular Mechanics w czerwcu 1944 informował: „Zaledwie trzy dni zajęło im położenie toru o długości półtora kilometra, a kolejne dwa dni na zbudowanie pirsu na jego końcu”. Kolej była bardzo potrzebna, ponieważ samochody ciężarowe nieustannie grzęzły na błotnistych drogach. Linia była dwutorowa i prowadziła w głąb lądu, aby zaopatrywać wojska. Kilka długich odnóg, jedna o długości 458 metrów, prowadziło do rozlokowanych w okolicy składów amunicji. Przypuszczalnie wspomniany pirs znajdował się w Lungga. Użyte lokomotywy pochodziły z Panamy. W dokach Kukum istniała też kolej przemysłowa.
Po wojnie nadal korzystano ze zbudowanych kolei. Kolej wąskotorowa na plantacji Rere w pobliżu Aola we wschodnim Guadalcanal przewoziła worki zielonej kopry z miejsca ich produkcji do suszarni. Część tej linii istniała jeszcze w 1970. Stacja misji katolickiej na wyspie Poininikeni w Marau Sound używała ręcznej kolei do transportu towarów z nabrzeża. Około 1960 przeprowadzono studium wykonalności budowy linii kolejowej z Honiary do Guadalcanal Weathercoast.