link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Proverbiorum_Polonicorum_a_Solomone_Rysinio.jpg|mały|Proverbiorum Polonicorum a Solomone Rysinio, zbiór przysłów polskich z 1618 r. (po łacinie, wydanie polskie miało miejsce 1620 r.), uznany za pierwsze dzieło poświęcone zbieraniu przysłów polskich strona=3|mały|Karta tytułowa Księgi przysłów Samuela Adalberga z końca XIX wieku, uznanej za jedno z najważniejszych dzieł polskiej paremiologii. Przysłowia polskie są częścią bogatej tradycji ludowej i językowej Polski. Stanowią one nie tylko źródło mądrości ludowej, ale także odzwierciedlenie historii, kultury i wartości narodowych. Przysłowia to krótkie, zwięzłe zdania lub wyrażenia, które zawierają pewne nauki lub wskazówki życiowe. Są przekazywane z pokolenia na pokolenie, pełniąc rolę przewodnika moralnego i kulturowego. Istnieją tysiące przysłów polskich.

Średniowieczne korzenie Wiele z przysłów polskich ma swoje korzenie w Średniowieczu, często stanowią one tłumaczenia przysłów łacińskich. Najstarsze znane przysłowie polskie to quando się łyka drą, tunc ea drzy (zapisane w 1407 r.).