Troje zmarło w dzieciństwie.
Za życia znana była w Niemczech jako autorka tekstów satyrycznych, kontrowersyjnych i dydaktycznych. Intensywnie badała pisma Marcina Lutra i Johanna Arndta. Z niechęci do nietolerancyjnych i ortodoksyjnych kazań kościelnych została zwolenniczką i protektorką ruchu anabaptystów. Przyjaźniła się z Nikolausem Tetingiem, ówczesnym przywódcą anabaptystów, którego później gościła w swoim dworze. Często krytykowała ortodoksję luterańską, która była rozpowszechniana przez większość otaczających ją pastorów. Bliższe było jej mistyczne i ascetyczne chrześcijaństwo wyznawane przez Kaspara Schwenkfelda, Johana Davida Jorisa, czy Valentina Weigela. Ze względu na poglądy uznawana była wówczas przez luterański kościół za heretyczkę. Jednak dzięki swej wysokiej pozycji nie doświadczyła nigdy prześladowań religijnych.