Przejawiało się to w zacieraniu różnic między hinduizmem elit, a hinduizmem ludu, a także promowaniu Bhagawadgity jako "ewangelii" hinduizmu oraz powrotu do nauk Wedanty. Wykształciła się wówczas klasa mężczyzn wyznających (przynajmniej w części) zachodnie wartości i wykonujących zawody artystyczne, czy urzędnicze (administracja kolonialna). Odrzucali oni w większości radykalizm, zarówno asymilacyjny, jak i antybrytyjski. Ośrodkiem tych prądów była Kalkuta, miasto wzniesione przez Brytyjczyków na surowym korzeniu. Działacze renesansu bengalskiego chcieli zmodernizować społeczeństwo hinduskie, ale bez radykalnego zrywania z tradycją. Ich inspiracje stanowiło europejskie oświecenie i zapisy z Upaniszad oraz filozofii Wedanty.

Przedstawiciele Prekursorem prądu był pisarz Ram Mohan Roy (Rammohun Roy), który założył religijną organizację Brahmo Samadź. Już w 1824 stwierdził on, że mieszkańcy Kalkuty są bardziej biegli w języku angielskim i często kojarzeni z europejskimi dżentelmenami. Koncepcję renesansu bengalskiego stworzył Aurobindo Ghose. Inni wybitni przedstawiciele ruchu to m.in.: Rabindranath Tagore, Devendranath Tagore, Rajnarayan Bose, Aksaykumar Dutta, Michael Madhusudan Dutta, Iswarchandra Vidyasagar, Rajendralal Mitra, Dinabandhu Mitra i Keshubchandra Sen.

Przypisy

Kategoria:Kultura w Indiach Kategoria:Indie Brytyjskie Kategoria:Ruchy społeczne Kategoria:Historia Bangladeszu Kategoria:Bengal Zachodni