Na tej podstawie rekonstruuje się rzeczownik pospolity *sъvarogъ, składający z podstawy *sъvarъ, oraz z przyrostka *-ogъ. Jako że przyrostek *-ogъ nie pełnił żadnej konkretnej funkcji, lecz służył do tworzenia nowego słowa o podobnym znaczeniu, rzeczownik ten miał znaczenie zbliżone do podstawy (por. twaróg ‘ser’ = twar ‘ser’). Następnie przekształcił się on w teonim *Sъvarogъ (*S(ъ)varogъ – w zapisie jer twardy czasami był pomijany), nazwę osobową boga, z powodu kowalskich kompetencji tegoż boga, boga, który wykonuje czynności kowalskie, pracuje z ogniem.
Za taką etymologią przemawia też słownictwo po chrystianizacji. W języku rumuńskim istnieje słowo sfarog oznaczające ‘coś spalonego, zwęglonego, wysuszonego; spaleniznę, susz’. Uważa się, że słowo to zostało zapożyczone do rumuńskiego najprawdopodobniej z bliżej nieokreślonego języka południowosłowiańskiego, prawdopodobnie bułgarskiego, i według Zubowa do rumuńskiego trafiło najszersze i najbardziej oczywiste znaczenie słowiańskiego słowa. Na podstawie tej pożyczki rekonstruuje on płd.-słow. słowo źródłowe jako *svarogъ, które oznaczało ‘coś, co zostało dotknięte ogniem, zostało wystawione na jego działanie’. Oprócz tego zachowało się także ros.