dialektyczne (nowogrodzkie) przestarzałe słowo сва́рог, swarog oznaczające ‘ogień’ oraz ‘kowal’.
Według Pukaneca teonim Swaróg jest postwerbalny w stosunku do czasownika *sъvar-iti z przyrostkiem *-ogъ, tzn. *sъvar- wywodziłby się od czasownika, a nie odwrotnie, podobnie jak *bat-ogъ od *bat-ati. Na podobne prawdopodobieństwo wskazywał także Urbańczyk. Według Łuczyńskiego jest to jednak mało prawdopodobne, ponieważ dokładne bałtyjskie odpowiedniki tego przyrostka, litewski -agas, łotewski -ags, łączą się tylko z rzeczownikami, i uważa, że tak samo dzieje się w językach słowiańskich: prasł. *batogъ ‘batog, bicz, kij’ od *batъ, *rarog ‘sokół, raróg’ od *rarъ, *tvarogъ ‘twaróg, rodzaj sera’ od *tvarъ, *pirogъ ‘pieróg, rodzaj ciasta’ od *pirъ itp.
Od swar ‘kłótnia’ W literaturze pojawia się czasami także interpretacja tłumacząca człon swar jako ‘kłótnia, niezgoda’. Jako rzeczownik występuje jako st.rus. сваръ, svarǔ, polskie swar, rosyjskie i bułgarskie свара swara, ukraińskie свар, swar, czeskie i słowackie svár, dolnołużyckie swar, górnołużyckie swaŕ, zawsze w znaczeniu ‘kłótnia, niezgoda’, a w słoweńskim jako svȃr w znaczeniu ‘nagana’. Występują także czasowniki związane z tym słowem, np.