polskie swarzyć się ‘kłócić się’; Kazimierz Moszyński zapisał powiedzenie rybaka poleskiego „Boh svarycsa” w reakcji na grzmot, w Polsce także mówiono „Bóg swarzy”. Taką etymologię wspierał np. Aleksander Brückner, Vatroslav Jagić i inni. Brückner tłumaczył ten teonim dosłownie jako ‘kłótnik’. Słowami pokrewnymi w innych językach są np. staroangielskie andswaru (→ angielskie swear), staronordyjskie sverja ‘przysięgać’, czy sanskryckie स्वरति, swarati ‘śpiewać’, ‘brzmieć’, ‘chwalić’, wszystkie z praindoeuropejskiego *swer-.
Etymologia ta jednak jest krytykowana ze względów semantycznych – etymologia od war ‘ogień’ bardziej odpowiada Swarogowi jako bogowi ognia i kowalstwa.
Inne i dawne etymologie Etymologie indoirańskie Dawniej w literaturze dominował pogląd, jakoby człon swar- został zapożyczony z któregoś z języków z grupy indoirańskiej. Wskazuje się tutaj np. awestyjskie 𐬵𐬬𐬀𐬭𐬆, hvar ‘światło nieba, słońca’, staroindyjskie स्वर्, swar ‘blask’, ‘niebo’, ‘słońce’, स्वर्ग, swarga ‘niebo’. Taki pogląd wspierali np. Wilo Mansikka, Henryk Łowmiański i inni. Taki pogląd jednak spotkał się jednak z krytyką. Aleksander Brückner wskazał na niezgodność samogłosek w ind. swarga i st.rus.