W kolejnych latach poświęcił się promowaniu energii nuklearnej, w latach 1968–1995 był również redaktorem naczelnym miesięcznika naukowego „Le Scienze”. Objął funkcję wiceszefa komitetu badań nad Antarktydą (organizował tam także ekspedycje) oraz dyrektora poświęconego jej muzeum, które później otrzymało imię Felice Ippolito.
Do 1946 przez krótki okres należał do Włoskiej Partii Liberalnej, od 1955 do 1963 działał w Partii Radykalnej. W 1979 i 1984 wybierano go posłem do Parlamentu Europejskiego (reprezentował Niezależną Lewicę, grupę luźniej powiązaną z Włoską Partią Komunistyczną). Przystąpił do Grupy Sojuszu Komunistycznego. Od 1987 był stowarzyszony z Grupą Liberalną Demokratyczną i Reformatorską, w tym samym roku powrócił do ruchu radykałów rozczarowany antynuklearną postawą PCI.
Jego imieniem nazwano dwie nagrody naukowe.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Neapolu Kategoria:Działacze Włoskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Ludzie urodzeni w Neapolu Kategoria:Politycy Włoskiej Partii Liberalnej Kategoria:Włoscy działacze społeczni Kategoria:Włoscy inżynierowie Kategoria:Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego I kadencji Kategoria:Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego II kadencji Kategoria:Włoscy publicyści Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni we Włoszech Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1997