Początek okupacji niemieckiej (1939–1941) Niemcy od początku okupacji zaczęli traktować Żydów jako „podludzi”. Wykorzystywali ich do najcięższych robót, m.in. do chowania zabitych ludzi, zakopywania koni. Zaczęły się pierwsze aresztowania, łapanki na roboty oraz zaczęto nakładać kontrybucje na wszystkich mieszkańców. W listopadzie 1939 Niemcy aresztowali 15 Żydów i zażądali wpłacenia okupu w wysokości 15 tysięcy złotych. Po zapłacie okupu, Niemcy wydali decyzję o utworzeniu Judenratu – Rady Żydowskiej. W skład Rady weszli Nuchym Lewin, prezes, z zawodu kupiec, syjonista, biegle władający językiem niemieckim, Pinkas Czarniecki – wiceprezes, przed wojną wchodził w skład Zarządu Miasta, działacz partii „Mizrachi”, Lejb Szigielman, Szloma Rozenberg, Jankiel Rzetelny, Tojwie Czepelewicz, Icko Szlachme, Icko Siedlecki, Rybak Nachmil, Szumger, Kon Menachem. Przy Judenracie powstała Ordnungsdienst (Służba porządkowa), na czele z Josefem Sukiennikiem, która została przekształcona w Policję Żydowską. Dowodził nią początkowo Josl Rozencwajg, a następnie – Szwarcbard. Powstało również więzienie żydowskie w budynku byłego bejt ha-midraszu. Po utworzeniu Rady, Niemcy nałożyli na Żydów kolejne kontrybucje w grudniu 1939 roku – 80 tys. zł i w styczniu 1940 r. – 100 tys. zł.