Problemy zdrowotne i odcięcie się od teatru sprawiły, że lata 1924–1926 wykorzystała na pisanie powieści. Preprint jako powieść w odcinkach ukazał się w czasopiśmie "Vossische Zeitung" w 1926, a niebawem został wydany w formie książkowej przez Ullstein-Verlag i od razu stał się bestsellerem, choć opinie czytających były podzielone. Powieść Das verlorene Kind (Zaginione dziecko) wywołała wielkie kontrowersje, ponieważ opowiadała o morderstwie na tle seksualnym, popełnionym na czteroletniej dziewczynce przez 17-letniego chłopca. Książka była oparta na prawdziwej sprawie kryminalnej z północnych Niemiec w XIX w. i była połączeniem kryminału i dramatu psychologicznego. Otrzymała entuzjastyczne recenzje, szybko doczekała się kilku wydań i została przetłumaczona na 11 języków. Albert Ehrenstein powiedział o książce: "Zagubione dziecko" wydaje mi się najlepszym utworem prozatorskim, jaki w ostatnich stuleciach napisała niemiecka autorka (...). Książka jest na poziomie etycznym Tołstoja, językowo to doskonałe arcydzieło. Prasa nazwała powieść męsko-damską literaturą sensacyjną. Niektórzy podejrzewali autorke o obłęd. W 1926 Rahel Sanzara miała otrzymać nagrodę literacką Kleist-Preis, ale odmówiła jej przyjęcia. To jedynie podsyciło plotki o plagiacie i podszywaniu się pod inną osobę. Książkę miał napisać Ernst Weiss (ew.