Sanzara we współpracy z nim), a historia miała być zapożyczona z New Pitaval, serii prezentującej sprawy kryminalne z wielu krajów, opublikowanej w 60 tomach w Lipsku w latach 1842–1890.
Sanzara podpisała kontrakt z wydawcą na dwie kolejne książki: w 1931 na powieść Hochzeit der Armen oraz w 1933 na opowiadanie Die Glückliche Hand. Rękopis Hochzeit der Armen obecnie uważany jest za zaginiony, podobnie jak słuchowisko radiowe, które napisała w 1932. W latach 1934–1935 rękopis został przedstawiony kilku wydawcom, ale nie wywołał ich zainteresowania. Było to spowodowane tym, że w 1933 naziści spalili jej książki i zakazali ich lektury. Podejrzewali, że Sanzara jest Żydówką, co nie było prawdą, dodatkowo była żoną Żyda, czego konsekwencji miała świadomość. Nigdy nie złożyła wniosku o przyjęcie do Izby Literackiej Rzeszy, co było warunkiem wstępnym publikacji. Latem 1934 wystąpiła o zwrot wszystkich praw do trzech złożonych w wydawnictwie utworów. Biorąc to wszystko pod uwagę, jasne jest, dlaczego kolejne powieści Sanzary nie odniosły takiego sukcesu jak jej debiut.