W czerwcu 1931 roku wraca do służby liniowej, został szefem sztabu 14 Dywizji Kawalerii Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. W listopadzie 1931 roku został dowódcą 252 pułku strzeleckiego 84 Dywizji Strzeleckiej, którym dowodził do 1936 roku. W maju 1936 został komendantem centrum szkoleniowego Moskiewskiego OW w Miczuryńsku. W listopadzie 1936 roku został szefem sztabu 16 Dywizji Strzeleckiej, a potem jej dowódcą. Dywizja ta wchodziła w skład Leningradzkiego a potem Nadbałtyckiego Samodzielnego Okręgu Wojskowego.
Po ataku na Związek Radziecki w czerwcu 1941 roku nadal dowodził dywizją, która zajmował pozycje obronne w rejonie Tallinna oraz wzdłuż wybrzeża Zalewu Fińskiego, wchodzącą w skład Frontu Północno-Zachodniego. W dniu 7 lipca 1941 roku został zastępcą dowódcy 8 Armii, a 24 lipca został jej dowódcą, w tym czasie armia broniła linii oporu w rejonie Narwy, wchodzącą od sierpnia 1941 roku w skład Frontu Leningradzkiego. W dniu 8 sierpnia został odwołany ze stanowiska dowódcy armii, w związku nie wypełnieniem zadań jakie postawiono przed armią.
Po odwołaniu ze stanowiska dowódcy armii, został wyznaczony na dowódcą 4 leningradzkiej dywizji pospolitego ruszenia, która we wrześniu została przekształcona w 85 Dywizję Strzelecką. Dowodząc tą dywizją brał udział w obronie Leningradu.