W styczniu 1942 roku został szefem sztabu 55 Armii, a kwietniu 1942 roku zastępcą dowódcy tej armii, która uczestniczyła w obronie Leningradu, w składzie Frontu Leningradzkiego. Funkcję zastępcy dowódcy armii pełnił do maja 1943 roku.
Następnie od maja 1943 do lutego 1944 roku był słuchaczem kursu w Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, po jego ukończeniu został zastępca dowódcy 104 Korpusu Strzeleckiego, wchodzącego w skład 40 Armii 2 Frontu Ukraińskiego. Następnie od maja 1944 roku został dowódcą 51 Korpusu Strzeleckiego. Dowodząc nim wziął udział w operacji jasko-kiszyniowskiej. W dniu 25 sierpnia 1944 roku już na terenie Rumunii w rejonie miasta Piatra Neamț z grupa oficerów dostał się w zasadzkę i będąc ciężko rany dostał się do niewoli.
W niewoli przebywał początkowo w szpitalu w Wiedniu, następnie w obozie jenieckim, który w kwietniu 1945 roku wyzwolony przez wojska amerykańskie. W maju 1945 roku powrócił do Związku Radzieckiego za pośrednictwem misji wojskowej w Paryżu. Następnie od maja do grudnia 1945 roku był w dyspozycji NKWD, które prowadziło śledztwo w związku z jego pobytem w niewoli. Po oczyszczeniu z zarzutów i zakończeniu śledztwa, w styczniu 1946 roku wrócił do służby czynnej i został starszym wykładowcą w Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa.