45 km linii), później jednak nastąpił zastój ze względu na problemy z wywiązywaniem się z umowy (z powodów finansowych) przez brytyjskich wykonawców, którzy ostatecznie w 1856 zostali przejęci przez władze Nowego Brunszwiku, a sam projekt stał się budową finansowaną ze środków publicznych (o co zabiegał w 1855 w Londynie – początkowo niechętny temu projektowi – premier Nowego Brunszwiku Charles Fisher przy wsparciu urodzonego w Szkocji członka nowobrunszwickiego zgromadzenia legislacyjnego Johna Robertsona) ; ; ; . W 1856 na stanowisko głównego inżyniera kolei w Nowym Brunszwiku, nadzorującego budowę linii (ponownie wznowionej w czerwcu tego roku) został mianowany Alexander Luders Light i choć przejściowe (1856–1857) rządy konserwatywne (Graya i Roberta Duncana Wilmota) spowodowały chwilowe wstrzymanie robót, to powrót do władzy liberałów (pod przewodem Samuela Leonarda Tilleya, będącego gorącym orędownikiem budowy) i mianowanie na głównego komisarza kolei Nowego Brunszwiku Jardine’a, spowodowało, że w 1857 oddano do ruchu pierwsze fragmenty trasy: 17 marca blisko pięciokilometrowy odcinek Saint John–Moose Path, a 19 sierpnia liczący 30 km odcinek Shediac (Pointe-du-Chêne)–Moncton; ; ; ; ;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — European and North American Railway · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.