. Sukcesywnie oddawano do użytku w latach następnych kolejne fragmenty linii (która docelowo osiągnęła niemal 175 km długości): 1 czerwca 1858 ponaddziewięciokilometrowego odcinka Moose Path–Rothesay, w 1859 – najpierw 8 czerwca liczącego nieco ponad 21 km odcinka Rothesay–Hampton, a 10 października liczącego prawie 35 km odcinka Hampton–Sussex, w końcu 18 lipca 1860 (faktycznie 8 sierpnia) ostatniego, brakującego, liczącego ok. 73 km odcinka Sussex–Moncton: całkowita długość: 108,1 m; ; ; ; .. Pomimo to w tym czasie trzykrotnie ze względu na jej koszt (postępujące zadłużenie Nowego Brunszwiku) oraz możliwe nieprawidłowości w finansowaniu i doborze kadr (zarzucane bezpośrednio Tilleyowi) budowa była przedmiotem badań ze strony komisji zgromadzenia legislacyjnego (każdorazowo pod przewodnictwem konserwatysty Graya): w 1858 – dopatrzono się pewnych niewielkich nieprawidłowości, w 1859 – wobec artykułowanych ataków w kierunku Jardine’a złożył on dymisję ze stanowiska głównego komisarza kolei (sam raport końcowy, podobnie jak i komisji z 1858 – pomimo odrębnego zdania mniejszości – oceniał przedsięwzięcie pozytywnie), która jednak nie została przyjęta przez Tilleya, co stało się powodem powołania (na wniosek konserwatystów, pomimo sprzeciwu Graya, który dodatnio oceniał proces budowy) trzeciej komisji (w 1860); ;