zapisał się do Navy i służył przez trzy lata jako oficer wywiadu.

Kariera Po studiach pracował w firmie doradczej jego ojca (od 1959), wykładał na University of Chicago (1959–1962), i pracował w RAND Corporation (1963–1965). Następnie służył w ciałach doradczych dla Senatu i Białego Domu, m.in. w Kerner Commission. Był też okazjonalnie konsultantem dla deweloperów i agencji rządowych. Od 1977 do emerytury pracował w Brookings Institution.

Był członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk (od 1977).

Praca naukowa Publikował liczne, wpływowe prace na tematy społeczne związane z ekonomią, politologią i urbanistyką. Zdobył duże uznanie dzięki opartej na jego dysertacji doktorskiej książce o głosowaniach i demokracji, An Economic Theory of Democracy z 1957. Rozwinęła i spopularyzowała ona twierdzenie o medianowym wyborcy oraz przestrzenną teorię głosowania. Podjął tam też m.in. problem niskiego zaangażowania wyborców w demokrację, i oportunizmu polityków, pracując nad koncepcją racjonalnej ignorancji. Zaproponował systematyczny opis, czemu w indywidualnym rachunku korzyści i strat takie postawy mogą być uznawane za sensowne. Jego prace w tym nurcie stanowiły ważny wkład w teorię racjonalnego wyboru i podłoże pod rozwój teorii wyboru publicznego.