Zorganizowana gmina żydowska powstała w Groningen w latach czterdziestych XVIII wieku, po zatwierdzeniu jej statutu przez radę miejską. Wybudowała ona w 1756 nową synagogę przy Volteringstraat (później Kleine Folkingestraat). Świątynia została otwarta pomimo sprzeciwu lokalnych obywateli. Wrogość Holendrów do Żydów była tak silna, że synagogę zbudowano bez okien, aby Żydzi mogli modlić się w sposób anonimowy. W latach 1776–1808 burmistrz i rada miejska podjęli decyzję o stałej obserwacji spraw gminy żydowskiej.
W 1813 Abraham Deen, naczelny rabin nowo utworzonego żydowskiego konsystorza północnej Holandii, wybrał Groningen na swoją rezydencję (w miejsce Leeuwarden). W 1848 żydowska społeczność Groningen podzieliła się na ortodoksyjną i modernizacyjną. Doprowadziło to do założenia w 1852 odrębnej wspólnoty ultraortodoksyjnej. W 1881 rozłam został zażegnany, a społeczność ponownie zjednoczona. W XIX wieku Żydzi stali się wpływowi obywatelami Groningen, mając wpływ na życie gospodarcze miasta. Wśród nich była m.in. rodzina Polak.