Szczególny rozkwit zamożnych rodzin żydowskich nastąpił w okresie międzywojennym.
Obecna synagoga w monumentalnym stylu mauretańskim, z charakterystyczną kopułą została zbudowana w 1906 w centrum ówczesnej dzielnicy żydowskiej.
Deportacje Żydów z miasta, przeprowadzane przez administrację niemiecką, rozpoczęły się w sierpniu 1942 i trwały do kwietnia 1943. Niewielu Żydów przeżyło II wojnę światową, ale niektórzy powrócili do miasta z ukrycia lub z niemieckich obozów koncentracyjnych.
Synagoga przetrwała wojnę nieuszkodzona, ale w 1952 została sprzedana (dzielnica stała się siedzibą kilku domów publicznych). W budynku najpierw mieściła się pralnia, a następnie stała się kościołem Stowarzyszenia Apostolskiego (Apostolisch Genootschap). W latach 70. XX wieku świątynia została uratowana przed wyburzeniem jednym głosem oddanym w radzie miejskiej. Miała na to wpływ kampania prowadzona przez młodą Żydówkę z Amsterdamu, Lenny Wolgen.
W 1973 założono Stichting Folkingestraat Synagoge (pol. Fundację Synagogi Folkingestraat) celem odrestaurowania obiektu.