Do 1955 roku był też nauczycielem w łysogórskiej Zasadniczej Szkole Rzemiosł Artystycznych, gdzie prowadził lekcje z technologii i rysunku oraz zajęcia warsztatowe.
Podstawę produkcji spółdzielni w początkach jej działalności stanowiły głównie wyroby tradycyjne – talerze ozdobne, flakony, miski, dzbanki, dekorowane rożkiem, inspirowane ludowymi wzorami. Od 1952 roku produkowano też pamiątki stanowiące kopie ceramiki archeologicznej, oraz ceramikę dekoracyjną i użytkową, figurki, mozaiki, płaskorzeźby ceramiczne. W 1952 roku spółdzielnia otrzymała zamówienie na ponad 13 000 płytek ceramicznych w rozmiarze 15x15 cm, a także 200 dużych płytek 40x40 cm do dekoracji lokali użytkowych na MDM-ie w Warszawie. Dekorowano je ptakami, zwierzętami, a duże – okrętami. Książek opracowywał projekty wyrobów. Do 1953 roku wyroby „Kamionki” były sprzedawane głównie na jarmarkach. Później dostępne były w sklepach Cepelii w całym kraju. W 1955 roku Bolesław Książek jako technolog opracowywał nowe szkliwa dla spółdzielni i nowe techniki pracy (szkliwa kryjące, malowanie szkliwami, szkliwa zaciekowe, matowe), sposób uzyskania konkretnych kolorów. W 1960 roku razem z warszawskimi artystami Zygmuntem Madejskim i Krzysztofem Heniszem podjął próbę zastosowania łysogórskiej ceramiki w architekturze.