Zaczęli oni projektować ceramiczne płyty okładzinowe, które po wystawie na dziedzińcu Pałacu Pod Blachą w Warszawie wzbudziły duże zainteresowanie. Architekci zaczęli wykorzystywać ceramiczne płyty do dekoracji elewacji budynków oraz wnętrz. Południowa Polska pełna jest takich realizacji z okresu PRL-u. Książek był zarówno autorem, jak i współautorem tego typu kompozycji, współpracując z artystami plastykami, którzy wykonywali konkretne projekty. Jako technolog znał specyfikę pracy z ceramiką, dzięki jego wiedzy mogły powstawać wielkoformatowe ceramiczne obrazy.
Dom Książków Początkowo Książkowie mieszkali w budynku „Kamionki”. W 1951 roku kupili 13 arów gruntu i w 1952 roku rozpoczęli budowę domu systemem gospodarczym, według własnego projektu, na wzgórzu przez łysogórzan zwanym „Krakowem”. Do niewykończonego domu sprowadzili się w 1953 roku. Na dachu domu Bolesław umieścił blaszanego kogucika zaprojektowanego przez siebie, który prawdopodobnie stał się pierwowzorem kogucika z logo Cepelii. Elewacje pokryto jasnymi płytkami ceramicznymi o nieregularnych kształtach oraz dekoracyjnie pogrupowanymi otoczakami. Podmurówkę pokryto płytkami prostokątnymi w kolorze ceglastym. Jedną z bocznych ścian przy tarasie Książek ozdobił mozaiką. Również garaż udekorował ceramiczną płaskorzeźbą.