Względne znaczenie przeciwutleniających i prooksydacyjnych działań witamin przeciwutleniających jest obszarem aktualnych badań, ale na przykład witamina C wydaje się mieć głównie działanie przeciwutleniające w organizmie. Jednak mniej danych jest dostępnych dla innych przeciwutleniaczy dietetycznych, takich jak przeciwutleniacze polifenolowe, cynk, selen i witamina E.
Właściwości antyoksydacyjne selenu uwarunkowane są przede wszystkim jego rolą jako niezbędnego składnika centrum aktywnego peroksydazy glutationowej. Wskazuje się także na zdolność Se do regeneracji witaminy E w układach biologicznych. Wykazano bowiem, iż wzbogacanie mięsa mieszaniną witaminy E i Se w celu zahamowania procesów oksydacyjnych, a w konsekwencji stabilizacji barwy, jest bardziej efektywne niż samą witaminą E czy Se. Postuluje się, że Se i witamina E mogą odgrywać istotną rolę w zapobieganiu raka prostaty.
Najczęściej występującą formą witaminy E w przyrodzie jest α-tokoferol, który ma największą aktywność biologiczną. Jest on również jednym z głównych związków chroniących organizm przed stresem oksydacyjnym.