W latach 1928–1930 przeprowadziła w Polsce serię odczytów, a tłumaczenia jej artykułów pojawiały się na łamach polskojęzycznej prasy żydowskiej takiej jak tygodnik „Ewa”.
Była poważaną pisarką; redaktorzy czołowych gazet Samuel Jackan i Cwi Pryłucki nazywali ją „naszą utalentowaną pisarką”. Należała do pierwszych żydowskich zawodowych powieściopisarek. Dostrzeżone zostały także jej bezkompromisowość i wojownicza natura: Rachela Auerbarch opisała ją jako „wściekłą ciotkę na tradycyjnym weselu”, Melech Rawicz zaś pisał o niej, iż „wywalczyła drogę dla profesjonalnej autorki publicystyki i książek. Gdy mówię «wywalczyła», właśnie to mam na myśli, gdyż Rachela Fajgenberg jest naturą waleczną”.
W latach 30. Fajgenberg zaczęła skupiać się na tworzeniu po hebrajsku. W 1933 roku zamieszkała na stałe w Palestynie, gdzie publikowała już głównie po hebrajsku pod imieniem Rachel Imri. Przez trzy lata była korespondentką dziennika „Der Moment”, publikowała także na łamach lokalnej, hebrajskojęzycznej prasy takiej jak „Ha-Aretz”, „Dawar”, czy „Ha-Olam ha-Zeh” oraz na łamach lokalnej prasy jidyszowej „Di Goldene Kejt” i „Lecte Najes”. Zależało jej na tłumaczeniu literatury jidysz na hebrajski, by z jednej strony oswoić emigrantów z nowym językiem, a z drugiej by zachować dziedzictwo diaspory. W tym celu założyła wydawnictwo Ha-Measef.