przebywała przez pewien czas w Paryżu, gdzie zaangażowała się w działania na rzecz uniewinnienia Szolema Szwarcbarda, zabójcy Symona Petlury. Jej książka A pinkes fun a tojter szot – churbn Dubowe (pol. „Kronika martwego miasteczka – zagłada Dubowy”) została przetłumaczona na francuski dla komitetu obrony Szwarcbarda. Fajgenberg tekst przekazała także wydawcy „Parizer Hajnt” Samuelowi Jackanowi, jednak ten uznał, że jego treść jest zbyt drastyczna dla gazety; kronikę zamiast niego opublikował konkurencyjny „Der Moment”. Według literaturoznawcy Davida G. Roskiesa twórczość Fajgenberg zapowiadała dokumentalne powieści o Zagładzie.
Drugim znaczącym motywem w twórczości Fajgenberg była rola kobiety w zmieniającym się społeczeństwie. W powieści Ojf fremde wegn (1925) – pierwszej powieści w jidysz napisanej przez kobietę – opisała romans żonatego mężczyzny z wolną kobietą na tle zmian technologicznych i społecznych sztetla. W latach 1927–1928 Fajgenberg publikowała na łamach dziennika „Der Moment” serię artykułów dla kobiet i prowadziła rubrykę Di froj in der hejm – di froj in der welt (pol.: „Kobieta w domu – kobieta w świecie”). W następnym roku autorka znalazła się na ósmym miejscu w ankiecie na ulubionego pisarza żydowskiego organizowanej przez „Der Moment”.