W 1914 roku wyszła za mąż za dwadzieścia pięć lat starszego farmaceutę G. Szapirę, z którym miała syna. Gdy zamieszkała z mężem w Janówce koło Odessy, porzuciła pisarstwo na rzecz prowadzenia domu. Podczas fali pogromów, która przetoczyła się przez Ukrainę w 1919 roku, zniszczono jej dom, a Fajgenberg wraz z synem ukrywała się przez całe lato u okolicznych chłopów. Gdy dotarła z dzieckiem do Odessy, powróciła do pisania i zaczęła spisywać dla gminy żydowskiej świadectwa osób ocalałych z pogromów w ramach akcji prowadzonej przez Mordechaja Spektora. Zajęła się także tłumaczeniem dla planowanej Biblioteki Powszechnej wydawnictwa Daat.
W latach 20. głównym tematem jej pracy literackiej było świadectwo pogromów na Ukrainie. W 1921 roku ukończyła pracę nad zbiorem reportaży Baj di bregn fun Dniester opisującym żydowską diasporę Naddniestrza w latach 1918–1921, po czym wyjechała z Ukrainy, przebywając sukcesywnie w Kiszyniowie, Bukareszcie i Warszawie. Opublikowała wiele tekstów o pogromach na łamach takich pism jak kiszyniowski „Der Jid”, nowojorskie „Forwerts” i „Tog”, warszawskie „Hajnt” i „Der Moment” oraz rumuński „Mantureo”. Tłumaczenia jej prozy w jidysz pojawiały się w dziennikach hebrajskich „Ha-Arec” i „Dawar”. Tłumaczyła także na jidysz twórczość Siemiona Juszkiewicza. W drugiej połowie lat 20.