Po pewnym czasie sklep zamknięto, a Fajgenberg wyjechała z babką do Odessy, gdzie przez cztery lata pracowała w warsztacie krawieckim.

Zadebiutowała w 1905 roku autobiografią Di kinder-joren, która ukazywała się w odcinkach na łamach petersburskiego czasopisma „Dos Leben”. Powieść udało się opublikować dzięki wujowi ze strony matki, Zalmanowi Epsteinowi, który zainteresował się manuskryptem i przekazał go wydawcy Saulowi Ginzburgowi. Powieść została pozytywnie przyjęta i doczekała się wydania książkowego w 1909 roku.

Dzięki Ginzburgowi Fajgenberg wyjechała do Petersburga, gdzie zdobyła uprawnienia nauczycielskie i przez rok kontynuowała naukę w ramach Historyczno-Literackich Wyższych Kursów Żeńskich założonych przez Nikołaja Rajewa. W latach 1911–1912 słuchała wykładów uniwersyteckich na wydziale języków i literatury w Lozannie, ale ze względów finansowych przerwała edukację. Jednocześnie publikowała krótką prozę na łamach takich periodyków jak: „Unzer Leben”, „Der Moment”, „Hajnt”, czy „Ejropeisze Literatur” i związała się z żydowskim środowiskiem literackim.