Autor kilku książek, w tym autobiografii.
W 1945 wybrany do Rady Narodowej, a w 1946 do Zgromadzenia Konstytucyjnego (tymczasowych parlamentów), następnie nieprzerwanie od 1948 do śmierci zasiadał w Izbie Deputowanych od I do X kadencji. W ramach partii komunistycznej reprezentował skrzydło reformatorskie, od 1948 do 1986 zasiadał w jej komitecie centralnym, a od 1969 do 1988 w biurze politycznym. Odpowiadał głównie za kwestie zagraniczne, kilkukrotnie był też wysłannikiem partii do ZSRR i krajów bloku wschodniego. Zyskał popularność jako mówca w parlamencie, uczestniczył też w licznych protestach. W 1979 i 1989 wybierano go posłem do Parlamentu Europejskiego, przystąpił do Grupy Sojuszu Komunistycznego. W 1988 brano go pod uwagę jako następcę Alessandro Natty na stanowisku szefa PCI, jednak został uznany za zbyt wiekowego.
Przez wiele lat związany z polityk Miriam Mafai, miał syna i dwie córki. Zmarł nagle 13 września 1990 na zawał serca po powrocie z partyjnego święta Festa de l'Unità, na krótko przed rozwiązaniem PCI.