Gabriel (, Gawri’el) – rodzina izraelskich przeciwokrętowych pocisków kierowanych woda-woda, powietrze-woda, produkcji Israel Aerospace Industries. Od momentu wprowadzenia pocisku do służby na przełomie lat 60. i 70. XX wieku powstało już pięć jego wersji.
Historia Początki izraelskiego programu badań nad przeciwokrętowymi pociskami rakietowymi związane były z potrzebą przezbrojenia izraelskich niszczycieli z torped i dział na mające większe osiągi rakiety. Już w 1954 roku przedsiębiorstwo Rafael pracowało nad pociskiem G-25, który naprowadzany był na cel za pomocą dżojstika. Maksymalny zasięg tego pocisku wynosił 20 km, ale uzależniony był od zasięgu widzenia osoby naprowadzającej. Pocisk ten był opracowywany dla Sił Powietrznych Izraela, które chciały wykorzystać go w samolotach Douglas C-47 Skytrain. Projekt przekazano z czasem do Korpusu Artylerii. W jego ramach powstała jednostka o nazwie Bateria 422, którą włączono w struktury Korpusu Morskiego. W 1959 roku wyrzutnię tego pocisku, którego nazwę przemianowano na Luz, zainstalowano na niszczycielu „Hajfa”. W tym samym roku przeprowadzono pomyślnie pierwszy test pocisku. Kolejne testy wykazały, że dym wytwarzany podczas wystrzeliwania pocisku uniemożliwia celującemu naprowadzenie pocisku.