Dalsze prace nad pociskiem zawieszono ze względu na program rakietowy Egiptu, co wymusiło reorganizację priorytetów Armii Obrony Izraela. Projekt został jednak przejęty przez Israel Aerospace Industries i zespół Uriego Ewen Towa. Tam projektowi nadano nazwę Gawri’el. Po serii udanych testów i strzelań Korpus Morski postanowił przyjąć pocisk na swoje wyposażenie. Ze strony Korpusu Morskiego w projekt pocisku i jego wdrożenie zaangażowany był Szelomo Erel, który wówczas był szefem Wydziału Morskiego, struktury zajmującej się badaniami i rozwojem na rzecz izraelskiej marynarki. Pierwsze użycie pocisków miało miejsce podczas wojny Jom Kipur, kiedy wystrzelono 50 pocisków, a około połowa z nich trafiła w cel.
Wersje pocisku Gabriel 1 Gabriel 1 miał standardową budowę. Głowica bojowa znajdowała się na początku rakiety, później część odpowiedzialna za naprowadzanie, a na końcu zbiornik z paliwem i silnik. Cztery nieskładane lotki sterujące znajdowały się na końcu i na środku korpusu pocisku. Pocisk wystrzeliwany był ze specjalnego pojemnika zamontowanego na obrotowym stanowisku.
Naprowadzanie pocisku wymagało, aby cel był wykrywany przez radar okrętu, a pocisk naprowadzany był przez celowniczego.
Pociski Gabriel 1 były używane wyłącznie przez Korpus Morski.