Gabriel 2 Pociski Gabriel 2 weszły do służby w 1976 roku. Ich zasięg został zwiększony do 35 km, a masa głowicy bojowej do 180 kg. Wersja druga pocisku miała ten sam napęd i system naprowadzania, co Gabriel 1. Zmiany te doprowadziły także do zwiększenia masy pocisku do 522 kg.
Pod koniec lat 70. XX wieku pociski Gabriel 2 zostały sprzedane do RPA (wykorzystywane pod nazwą Skorpioen) i Tajwanu (pod nazwą ) i były tam produkowane na licencji.
Gabriel 3 i Gabriel 3AS W 1979 roku Izraelczycy wprowadzili ulepszenie w systemie nawigowania pociskiem. Zastosowano w nim samonaprowadzanie aktywne, pozwalające na użytkowanie pocisku w systemie wystrzel i zapomnij. Zasięg pocisku pozostał ten sam, co w poprzedniej wersji. Do służby wszedł w 1980 roku.
Wraz z trzecią wersją wprowadzono na uzbrojenie pocisk, który może być przenoszony przez samoloty (Gabriel 3AS). Wprowadzono go do użytku w 1982 roku. Do jego przenoszenia przystosowano samoloty: A-4 Skyhawk, Kfir, F-4 Phantom i Sea Scan. Wersja AS charakteryzuje się trzema sposobami naprowadzania na cel:
przekazywanie danych o celu z radaru samolotu, pozyskiwanie danych o celu ze źródeł zewnętrznych (np. inny samolot lub BSP), wprowadzanie danych w panelu systemu kierowania ogniem.