Legion Brytyjski – (, ) były zagranicznymi jednostkami ochotniczymi, które walczyły pod dowództwem Simona Bolivara przeciwko Hiszpanii o niepodległość Kolumbii, Wenezueli, Ekwadoru oraz wraz z José de San Martin o niepodległość Peru. Wenezuelczycy określali Legion Brytyjski przydomkiem „Legion Albionu”. Oddziały składały się z kilku tysięcy ochotników, głównie weteranów wojen napoleońskich z Wielkiej Brytanii oraz Irlandii. Jednakże w oddziałach znaleźli się również Niemcy oraz ludność rdzenna Ameryki Południowej. Ochotnicy w Legionie byli zmotywowani kombinacją przekonań politycznych, jak i korzyściami płynącymi z najemnictwa.
Największe sukcesy jednostki: bitwy (1819), Carabobo (1821), Pichincha (1822) oraz Bitwa pod Ayacuhco (1824), które zapewniły niepodległość Kolumbii, Wenezueli, Ekwadoru oraz Peru.
Formacja jednostki Motywacje żołnierzy Pod koniec wojen napoleońskich Imperium Brytyjskie nie potrzebowało już dużej stałej armii. W kwietniu 1817 The Times obliczyło, że w 25-milionowej populacji brytyjskiej było aż 500 000 żołnierzy. Po 25 latach walczenia z Francuzami od początku rewolucji francuskiej po upadek Napoleona, ludzie ci nie mieli innego zawodu ani możliwości, co spowodowało duże ubóstwo wśród zdemobilizowanych żołnierzy.